دوست داشتن

زندگی بدون دوست داشتن اطرافیان خیلی سخته، اما پیدا کردن بهانه‌هایی برای دوست داشتن اون‌ها خیلی سخت نیست...

و همیشه میشه دایره اطرافیان رو بزرگ و بزرگتر کرد...

خودخواهی و دیگر هیچ

من هر کاری رو به خاطر خودم انجام می‌دم؛ معمولا اگر کاری برام منفعتی نداشته باشه انجامش نمی‌دم. این منفعت می‌تونه حقوق و دستمزد مادی باشه و یا ارضا شدن نیازی روانی و یا می‌تونه ناشی از ضعفی روانی باشه مثل رودربایستی... 
در هر صورت به مخاطبم ربطی نداره و به همین دلیل از کسی هم انتظار ندارم برای من کاری انجام بده و همین باعث می‌شه از کسی ناراحت نشم....

یه موسیقی

دانلود

عنوان : Wind
آهنگ‌ساز : Mythos
آلبوم : Introspection
سال : 1996

قاعدتا با هدفون خوب، چشم‌هایبسته، تمرکز کامل؛ نوت به نوت،  لحظه به لحظه، جرعه به جرعه...

خوب بودن یا خوب به نظر رسیدن

خوب بودن دائمیه اما خوب به نظر رسیدن موقته و با یه اشتباه ممکنه فرو بریزه.

خوب بودن نترسیدن از اشتباه رو به همراه داره اما خوب به نظر رسیدن مراقبت دائمی و فرسوده‌کننده برای دیده نشدن اشتباهات رو.

خوب بودن عطر اصیله که تا گل هست به مشام می‎رسه اما خوب به نظر رسیدن مثل اسپری تقلبیه که هی باید بزنی تا بوش از بین نره.

خوب بودن با یه دوره مراقبت و تلاش به دست میاد و معمولا برای همیشه تو وجود آدم باقی می‎مونه اما خوب به نظر رسیدن مراقبت و تلاش دائمیه تا خود گور.

خوب بودن نزدیکان رو هم خوب می‎کنه اما خوب به نظر رسیدن نزدیکان رو معذب می‎کنه.

خوب بودن انسجام شخصیتیه و به فرد آرامش می‎ده اما خوب به نظر رسیدن تشتت ذهنی و شخصیتیه و آرامش فرد رو از بین می‎بره.

...

...

خوب بودن خوب به نظر رسیدن رو هم در پی داره. 

و خوب بودن تعریف خاصی نداره؛ برای هر کس همون چیزیه که دوست داره به نظر برسه.

روحانی واقعا مچکریم!

نمردیم و معنی تدبیر رو هم فهمیدیم!
من موندم تو این همه آدم مدبر داخل و اطراف دولت یک نفر نبود که بفهمه تو کشوری که اطلاعات کافی برای تشخیص فقیر و غنی وجود نداره نمی‌شه طرحی برای اقشار ضعیف اجرا کرد؟
تو کشوری که مردم ذهنیت منفی نسبت به صف دارند نمی‌شه طرح صفی اجرا کرد؟
تو کشوری که نظام توزیع مناسبی نداره نمی‌شه با حفظ کرامت انسان‌ها کالای رایگان توزیع کرد؟
...
تو این دولت تدبیر یک نفر نفهمید این کار گداپروریه؟ یه مشاور روانشناس نبود که بگه این کار توهین به شان مردمه؟ اصلا جهنم درک گداپروری و شان مردم، تو این همه آدم مدبر یکی نفهمید مردم خودشون بهتر تشخیص می‌دند چی لازم دارند؟
حتما شما باید تشخیص بدید مردم ده کیلو برنج و دو تا مرغ لازم دارند؟ خیلی سخت بود این پول رو به حساب این آدم‌ها واریز می‌کردید تا لااقل به شان اختیارشون توهین نکرده باشید و این همه مشکلات توزیع رو هم ایجاد نمی‌کردید؟
...
اون از سفر به خوزستان و راه انداختن کارناوال استقبال و... و این هم از این طرح خام و غیرکارشناسی. امیدوارم آقای روحانی تو اقدامات بعدی کرامت انسان‌ها رو بیشتر در نظر داشته باشند. کرامت مردم از همه چیز مهم‌تره و اگر به جایگاه اصلیش برسه بقیه مشکلات بهتر حل خواهند شد...

آرایش طبیعی

همان‌گونه که بر همگان واضح و مبرهنه، بشر از وقتی گیاهان رو شناخته برای داشتن یه درخت بزرگ و زیبا و سایه‌گستر، اول یه دانه توی زمین کاشته و سال‌ها ازش مراقبت کرده و کم کم به یه درخت تنومند و زیبا رسیده. این کم کم که گفتم از چند سال شروع و بعضا تا عمر یه آدم زمان می‌برده.
اما یه روز تو همین تهرون خودمون یه نفر صبح از خواب پاشد و پرده رو پس کرد ببینه هوا چه طوره که یه هو یه چیز عجیب و غریب دید: زمین مقابل خونشون که تا همین دیروز بایر و سترون بود تبدیل شده بود به یه پارک زیبا با درختان بزرگ و تنومند!
یا للعجب! پیش خودش فکر کرد فوت کرده و رفته به بهشت اما وقتی دید تو خونه خبری از شیون و زاری نیست مطمئن شد چشماش عیب پیدا کرده. برای همین شال و کلاه کرد و رفت تو این پارک از آسمون نازل شده و تک تک درختا رو لمس کرد و مطمئن شد واقعی هستند.
همین‌طور مثل این آدمای منگ و شوک زده برگشت خونه و صبحونه خورده و نخورده رفت که بره سر کار. و تو اتوبوس بود که فهمید بعله شهرداری این درخت‌ها رو از جای دیگه به اونجا منتقل کرده و یه شبه یه پارک بیست سی ساله ساخته.
...
این موضوع مال زمان شهرداری آقای کرباسچیه و به نظر من شهردار امروز ما شباهت زیادی به آقای کرباسچی داره. می‌گید چرا؟ عرض می‌کنم.
یه روز داشتم از پل دختر می‌ر‌فتم بالا که وسطای راه احساس کردم خیابون برام ناآشناست. اول خیال کردم حواسم به رادیو بوده و اشتباه پیچیدم اما هر چی فکر کردم دیدم اینی که من می‌بینم شباهتی به هیچ کدوم از خیابونای خونسار نداره! یه لحظه خیال کردم تو تونل زمان سفر کردم اما به خودم نهیب زدم که از بس از این کتابای هولوگرافیک خوندی دیوونه شدی. یه گوشه پارک کردم و خوب نگاه کردم و دیدم نخیر چیزهای آشنایی هم تو اون خیابون هست و پرس و جو که کردم دیدم بعله شهردار باز هم انفجاری عمل کرده و ظرف دو سه روز چندتا خونه رو صاف کرده و خیابون رو باز کرده...
...

و حالا که این ژن ویژه تو وجود شهردارمون هست فکر کردم پیشنهاد بدم پارک عسل رو که به همه چیز شبیهه الا پارک، با روش جابجایی درختان احیا کنند. لازم به توضیح نیست که من ملاحظات کارشناسی و بودجه‌ای این موضوع رو نمی‌دونم و قاعدتا کارشناسان شورا و شهرداری باید در این زمینه نظر بدند. 

امیدوارم این کار اگر شدنی هست به انجام برسه و اگر نیست موانع و مشکلاتش بیان بشه تا پیشنهاد دهنده بفهمه که پیشنهادش مورد توجه قرار گرفته و راه برای سایر پیشنهادات هموارتر بشه.

پ.ن: 

الف - نمی‌دونم مطالعات زیست محیطی تو خونسار انجام شده یا نه؟ نمی‌دونم اطلاعات سرانه فضای سبز و بقیه مسایل این موضوع در دست هست یا نه؟ اما به نظرم پراکندگی درختان تو خونسار جالب نیست. جاهایی هست که از شدت تراکم درختان، هر دو سه سال باید اون‌ها رو هرس کرد و جاهایی هم هست که مثل بیابون خدا خشک و برهوته. به نظرم خوبه در این زمینه هم بررسی‌هایی انجام بشه و اگر امکانش هست با جابجایی درختان یه قیافه جدیدی به شهر بدیم.

ب - منابعی برای مطالعه:

1- جابجایی و انتقال درختان و درختچه‌ها

2- پیرامون جابجایی درختان

3 - کتاب جابجایی و بازکاشت درختان بزرگ

استدلال‌های بی‌پایه

گاهی استدلال‌ها ظاهری محکم و باطنی توخالی دارند. یه بار یه استاد با اسم و رسم تو تلوزیون می‌گفت:"همجنس‌گرایان مصداقبل هم اضلآیهاولئک کالانعام بل هم اضلهستند. یعنی از حیوانات هم پست‌تر هستند؛ تا حالا دیدید دو تا حیوون نر یا دو تا ماده با هم جفتگیری کنند؟"
همین الآن برید تواین صفحه ویکیو ببینید این استدلال چه قدر محکمه. آیا این استدلال باعث نمی‌شه وقتی شنونده اشتباه بودنش رو فهمید به اصل موضوع شک کنه؟

یا مثلا یه بار از یه استاد طب سنتی شنیدم که:"چای مضره؛ تا حالا دیدید الاغ برگ چای بخوره؟"
من پیش خودم فکر کردم آیا الاغ فلفل می‌خوره؟ آیا اگر الاغ فلفل نخوره فلفل مضره؟ آیا ملاک خوب و یا بد بودن چیزی ذائقه‌ی الاغه؟

یا یه فروشنده عطاری برای مشتریش می‌گفت:" این قرص گیاهیه. اگر هم سودی نداشته باشه لااقل ضرری ندارهو به بدنت آسیب نمی‌زنه."
اما آیا بسیاری از سموم رو از گیاهان نمی‌گیرند؟ آیا پایه بیشتر مواد مخدر و افیونی گیاهی نیست؟

...

یکی از مسایلی که تو جوامع کمتر توسعه یافته دیده می‌شه کاسبی عده‎ای با استدلال‌های ظاهرا صحیحه. استدلال‌هایی که تو نگاه اول منطقی به نظر می‌رسند اما اگر مورد بررسی علمی قرار بگیرند مردودند. و بدتر از اون این‌که درصد زیادی از مردم به دلیل کم‌اطلاعی این استدلال‌ها رو می‌پذیرند. به نظر من یکی از کارهایی که بهبهتر شدن زندگی انسان‌ها کمک می‌کنه ترویج نگاه علمیه....

یه واقعیت محض

ایمیل دریافتی:

مراحل تحقیق در ایران: 

1 - Ctrl+A 

2 - Ctrl+C

3 - Ctrl+V 

4 - Ctrl+P

ده چیزی که نباید به کودکانمان بگوییم!

به نظر من تربیت کودک یکی از مهمترین و تخصصی‎ترین امور عالمه. هممون دوست داریم بچه‎هامون رو به بهترین نحو تربیت کنیم و از اون‎ها انسان‎های سالم و خوشبختی بسازیم. اما موضوع فقط دوست داشتن ما نیست. خیلی از کارها هست که ما به نیت تربیت صحیح انجام می‎دیم اما در واقع مضر هستند و باعث ضربه به شخصیت کودک می‎شند. این موضوع کاملا تخصصیه و نیاز به مشاوره با متخصص و یا مطالعه داره.
دیروزمطلبیخوندم که درباره این موضوع بود. تیترش رو که دیدم بادی به غبغب انداختم و پیش خودم گفتم:"خب اینارو که من بلدم" و به نیت تایید ذهنیات خودم شروع کردم به خوندن. اما دیدم متاسفانه خیلی از این نکات رو نمی‎دونستم و تا حالا با دخترم و کودکان اطرافم بد برخورد کرده بودم.
شما هم برید خودتون رو محک بزنید.
دوستانی که بچه ندارند هم بخونند. اون‎ها هم ممکنه روزی صاحب فرزند بشند و اگر هم نشند دست کم کودکان زیادی اطرافشون هستند که نیاز دارند برخورد مناسب ببینند.

اینمجایزه کسانی که مطلب رو خوندند.

تعزیه

بعد از چندین و چند سال، توفیق رفیق راه شد و یه رفیق شفیق دو دستی بلندم کرد و گذاشت وسط حسینه‎ی قوجون. دستش درد نکنه که مایه خیر شد. من همیشه دوست داشتم دوباره برم و غرق تعزیه شم اما خب همان‎گونه که افتد و دانی تنبلی نمی‎ذاشت.
خلاصه یه گوشه گیر آوردیم برای نشستن و شروع کردیم به تعزیه دیدن. باورم نمی‎شد یه همچین جمعیت زیادی برند تعزیه. شگفت‎زده شدم. واقعا خوشحال شدم که هنوز این سنت کهن زنده و سرپاست؛ تعزیه‎خون‎ها خیلی جدی کار می‎کردند و مردم هم خیلی جدی تماشا می‎کردند. برو و بیایی به راه بود.... امیدوارم متولیان این کار فرهنگی عالی در ادامه راهشون موفق باشند.
وظیفه خودم می‎دونم به سهم خودم به هر چه بهتر برگزار شدن این آیین دینی کمک کنم و به همین دلیل اشکالاتی که به ذهنم رسید رو این‎جا بیان می‎کنم. البته من متخصص این موضوع نیستم و صرفا به عنوان یه بیننده عادی نظر میدم و چه بسا انتقادم وارد هم نباشه:

اولین چیزی که توی ذوق میزد کیفیت بد صدا بود. من تقریبا چیزی از دیالوگ‎ها و اشعار متوجه نشدم. حتی با گذشت دقایقی سرم شروع کرد به درد و اون‎قدر این درد زیاد شد که نتونستم تا آخر بمونم.

دومین مسئله مهم، نورپردازی بود. اولا به نظر نمی‎اومد نورافکن‎هایی که بالای سن دیدم  مخصوص این کار باشند(ظاهرا از همین نورافکن‎های معمولی بودند). ثانیا نورشون تو چشم بود و آزاردهنده و ثالثا صحنه‎پردازی سن رو هم خراب کرده بودند. کاش می‎شد با محصور کردن بالای سن اون‎ها رو از دید تماشاچی پنهان می‎کردند.

مسئله بعد کثیفی ظاهری حسینیه بود. دیوارها و سقف کثیف و نامرتب بودند و ستون‎های فلزی هم همون ضدزنگ سال‎ها قبل رو داشتند. کاش دست کم یه گچ ساده روی آجرها بکشند که ظاهر امر هم خوب بشه.


تو اجرا هم سه نکته به ذهنم رسید:

اول اسب سواری ناشیانه سوارکاران بود. اونچه که از اسب‎سواری جنگجویان تو فیلم‎ها دیده بودم با این اسب‎سواری ابتدایی همخوانی نداشت. جنگجویان اسب‎سوار معمولا پرابهت و مسلط به اسب هستند اما اسب‎سواران تعزیه نه تنها ابهتی نداشتند بلکه ناشیانه به زین چسبیده بودند و تمام تلاششون بر این بود که از اسب نیفتند و یا با هم برخورد نکنند.

نکته بعد این‎که ما عباس(ع) رو به علمداری لشکر امام حسین(ع) می‎شناسیم و در جنگ‎های قدیم هم علم لشکر بسیار مهم بوده و قاعدتا باید بزرگ و پرابهت بوده باشه. علمی که دست عباس دیدم یه پرچم سه‎گوش کوچیک بود که سر یه چوب کوتاه بسته بودند و مساحتش به یک متر مربع هم نمی‎رسید.

و نکته بعد هم این‎که گاهی تو اجرای تعزیه دخالت‎هایی دیدم که به نوعی اهمیت ندادن به تماشاچی بود. مثلا وسط اجرا، یه آدم کت شلواری می‎اومد تو میدون و پر کلاه عباس رو درست می‎کرد یا امام حسین به کنار سن می‎اومد و پیاله‎ای آب می‎خورد. به نظرم این‎ها باعث می‎شه حس تماشاچی خراب بشه و اون تاثیری که لازمه رو نگیره.


البته این حرف‎ها به معنی نادیده گرفتن زحمات دست‎اندرکاران نیست. به نظرم همین‎که تونستند تو این شرایط و با این همه مشکل و هزینه، تعزیه رو زنده نگه دارند کار بسیار بزرگی کردند. خصوصا این که نظم حاکم بر مراسم بی‎نظیر بود. تمام دست‎اندرکاران و مجریان برنامه بسیار متین و مودب و موقر بودند. از سربازان و کادر نیروی انتظامی گرفته تا هدایت‎کنندگان و راهنماهای مراسم.
دست همشون درد نکنه...